slot gacor
slot gacor
slot gacor
slot gacor
slot gacor
Rozwiązujemy zadania z chemii na żywo
2 grudnia 2025, 19:00 za 0 dni 0 godz 0 min i 0 sek
Logo gotowinamature.pl

Anafora - co to jest?

Dominika Matysiak
9 grudnia 2025
5 min czytania
Anafora - co to jest?
Spis treści

Brak nagłówków w treści artykułu

W analizie literackiej na poziomie maturalnym nie wystarczy nazwać figury stylistycznej - konieczne jest wyjaśnienie jej funkcji. Jedną z często wykorzystywanych jest anafora, która pełni rolę potężnego narzędzia kompozycyjnego i retorycznego.

Anafora - definicja

Słowo to pochodzi z greckiego anaphora i oznacza dosłownie "podniesienie" lub "powtórzenie", co wyjaśnia, czym jest anafora. Dokładnie polega ona na powtórzeniu tego samego słowa lub grupy słów na początku kolejnych segmentów tekstu. Mogą to być:

  1. wersy,
  2. zdania,
  3. całe strofy lub akapity.

W kontekście maturalnym istotne jest udowodnienie, że powtórzenie na początku kolejnych segmentów tekstu nie jest przypadkowe, lecz celowo służy strukturyzacji, rytmizacji i potęgowaniu przekazu przez budowanie napięcia.

Anafora a epifora

Anafora jest częścią szerszej grupy figur powtórzeniowych. Należy poprawnie odróżnić ją od pokrewnych środków, zwłaszcza od epifory.

  1. Anafora: występuje na początku kolejnych segmentów tekstu, co ma na celu wzbogacenie emocjonalne treści.
  2. Epifora: to powtórzenie na końcu kolejnych segmentów tekstu, które nadaje puentę i koncentruje na idei końcowej.

Jeżeli autor używa anafory, stawia na dynamiczne rozpoczęcie i wprowadzenie odbiorcy w temat. Natomiast, kiedy wybiera epiforę, jego celem jest mocne, zapadające w pamięć domknięcie i konkluzja.

Anafora - funkcja

Anafora narzuca rytm od samego początku. Ten mechanizm ma bezpośredni wpływ na to, jak odbiorca przyswaja treść, skupiając swoją uwagę na powtarzanej frazie.

Rytmizacja i kompozycyjność

Powtórzenie na początku wersu nadaje tekstowi stały, powtarzalny rytm. To ułatwia przyswojenie treści, wprowadzając jednocześnie podniosły ton (ważne w hymnach, eposach, czy retoryce patetycznej). W długich formach tekstowych, anafora spaja rozbudowane myśli lub porządkuje długie opisy w płynną całość.

Przykład: budowanie podniosłego tonu i rytmu eposu w Inwokacji z "Pana Tadeusza"

Wzmocnienie przekazu

Anafora jest narzędziem emfazy (uwydatnienia). Pozwala na ukazanie kolejnych szczegółów krajobrazu, natury (np. kolorów, gatunków, stanów), potęgując malowniczość i dynamikę. W ten sposób anafora podkreśla nastrojowość i niemal ożywia bierne opisy. Sielskie opisy wzmacniają spokój i tworzą wrażenie Arkadii.

Przykład: opisy przyrody u Mickiewicza

Ekspresja

W liryce, zwłaszcza tam, gdzie wyrażane są silne emocje, anafora jest sposobem na przekazanie niekontrolowanych lub narastających stanów, takich jak żal, zwątpienie, rozpacz czy gniew. Powtarzalność odzwierciedla obsesyjne, cykliczne myśli podmiotu lirycznego, stając się tym samym strukturą lamentu. W ten sposób wyraża się niemożność ucieczki od cierpienia i emocjonalny wydźwięk.

Przykład: odzwierciedlenie psychologicznego osaczenia bólem po stracie córeczki w "Trenach" Kochanowskiego

Podkreślenie znaczenia ważnych myśli 

Powtarzany schemat nadaje prawdom wymiar absolutny i niezmienny. Poprzez ciągłe powtarzanie stawia w centrum uwagi określoną ideę, skupiając na niej uwagę odbiorcy i ułatwiając zapamiętywanie. Anafora utrwala uniwersalne prawa i refleksje o charakterze ponadczasowym.

Przykład: "Księga Koheleta" (idea Vanitas - podkreślenie cykliczności i marności życia)

Anafora - przykłady lektur maturalnych

W kanonie lektur anafora jest obecna w lekturach z różnych epok, zawsze odzwierciedlając problematykę i realizując intencję autora.

"Księga Koheleta"

Cel: utrwalenie mądrości o marności życia (Vanitas).

Funkcja: anafora (obejmująca powtarzanie słowa "czas") podkreśla niezmienność prawdy o boskim porządku: cykliczności i dualizmie życia oraz marności ludzkich działań.

"Treny", Jan Kochanowski

Cel: wyrażenie renesansowego kryzysu światopoglądowego i niekontrolowanego bólu po stracie dziecka.

Funkcja: anafora (pod słowem "Wszytki") buduje strukturę lamentu. Rytmiczna powtarzalność odzwierciedla obsesyjny powrót myśli podmiotu lirycznego do utraconej istoty, potęgując wrażenie osaczenia przez cierpienie i niemożności ucieczki od śmierci córki.

"Pan Tadeusz", Adam Mickiewicz

Cel: budowanie malarskiego, szczegółowego obrazu natury i nadanie eposowi podniosłego rytmu.

Funkcja: w Inwokacji anafora polega na powtarzaniu słów, np. "Gdzie". "Do tych", co tworzy piękne, idylliczne obrazy ojczyzny. Autor w ten sposób wprowadza patetyczny ton i buduje harmonijną wizję utraconej Arkadii.

"Dziady cz. III", Adam Mickiewicz

Cel: wzmocnienie ideologiczne w kontekście mesjanizmu.

Funkcja: w Wielkiej Improwizacji powtórzenie zaimka "Ja" służy budowaniu patosu, podkreślając narastające poczucie mocy, osamotnienia i pychy Konrada jako wybranego przywódcy narodu.

Czy anafora pojawi się na maturze 2026?

W przeciwieństwie do wcześniejszych lat, gdzie akcentowano samą identyfikację środka stylistycznego, najnowsze wymagania CKE wymuszają na zdających wykazanie, jak anafora - figura prostego powtórzenia - służy złożonej intencji autorskiej. Oznacza to, że należy dokładnie wyjaśnić, jak anafora wpisuje się w główną myśli utworu (pogłębiona interpretacja).

Artykuły powiązane